Officieel financieel adviseur worden?

Soms zit ik er wel eens over te denken om een bijbaantje er bij te nemen, waar ik me dan voor € 50 per uur laat betalen en wat ik ook nog eens leuk vind om te doen.

Nu vind ik het erg leuk om mensen te adviseren over hun financiën. Dat doe ik nu al regelmatig bij familie en vrienden, voor niets. Nu ben ik ook geen financieel adviseur, dus ik kan er ook geen geld voor vragen.

Alleen, nu zag ik ergens (ja, stom ik weet niet meer waar), dat je een officieel certificaat voor financieel adviseur kon behalen voor € 240. Dan zou ik hetgeen wat ik nu vrijwillig doe en waar ik heel veel plezier uit haal, ook betaalt kunnen doen. Dat zou m’n plezier nog wel iets groter maken gok ik :).

Dit spookt wel eens door mijn hoofd, maar ik ben wel benieuwd of jullie hier ervaring mee hebben en wat jullie ervaring is! Hebben jullie naast je baan nog een ‘bijbaan’? Of een hobby waarmee je geld verdient? En hoe doen jullie dit?

PS: Ik kan alleen niet meer terug vinden waar die opleiding te vinden is voor dat bedrag, dus als iemand dat toevallig weet… 🙂

Nog in onderhandeling…

In m’n bericht over mijn nieuwe functie meldde ik dat ik nog moest bekijken hoe veel m’n promotie me zou gaan opleveren. En daar ben ik nog niet achter. We zijn namelijk nog steeds in onderhandeling. En onderhandelen vind ik erg leuk natuurlijk ;).

Ik heb namelijk een voorstel gedaan wat m’n salaris met bijna 30% zou verhogen. En daar kwam een vrij positieve reactie uit, voor mijn gevoel waren we er  ook al zo ongeveer uit.

Alleen toen kwamen ze een paar dagen later opeens terug hier op. Het is volgens mij namelijk niet heel erg gebruikelijk binnen ons bedrijf om iemand een salarisverhoging van 30% toe te kennen. En ik heb al een erg goed salaris voor mijn leeftijd. Daarom kwam m’n leidinggevende toen met een voorstel van een verhoging van 17%.

Natuurlijk mag ik heel erg blij zijn met een salarisverhoging van 17%, alleen als ik mezelf dan vergelijk met collega’s die vergelijkbaar werk doen (of de salarisniveau’s in de markt), dan zou ik daarmee een paar honderd euro minder verdienen dan zij. Dan worden er argumenten bij gehaald als zijnde dat ik nog maar zo jong ben, zo weinig ervaring heb etcetera.

Alleen dat vind ik dan weer kul argumenten. Als je me geschikt vindt om dat werk te doen, moet je niet gaan zeuren over mijn leeftijd of over m’n ervaring. Dan moet je me ook gewoon betalen op het niveau dat bij deze functie hoort.

Ik ben dus een beetje teleurgesteld, en dat is niet door het bedrag, maar door de argumenten die worden aangedragen.

Zo, dat ben ik kwijt.

 

Nieuwe functie aangenomen

In een blog van een tijdje terug heb ik het met jullie gehad over een nieuwe functie die me werd aangeboden en waarin ik het erg moeilijk vond om hier een keuze in te gaan maken. Met jullie wijze raad (ja echt, het heeft me geholpen!) heb ik de keuze gemaakt.

En de keuze is gevallen op…. het helemaal opnieuw opzetten van een afdeling. En daarbij het leiden van een team van ongeveer 10 man.

En ik heb er echt heel veel zin in. De afgelopen weken heb ik tijd besteed aan het overdragen van m’n werkzaamheden en het nadenken over hoe ik de afdeling in wil gaan richten. Waar valt zo snel mogelijk de meeste waarde toe te voegen voor de organisatie? Wat zijn de basisbehoeftes en hoe kunnen we die zo snel mogelijk invullen?

Nu ik m’n plan heb opgesteld heb ik ook even zitten kijken. Het is een flinke klus, die me erg veel tijd gaat kosten. Maar dat heb ik er graag voor over, want dit soort dingen vind ik erg leuk om te doen.

En natuurlijk de hamvraag op een blog met de naam overgeldzaken.com: ‘wat levert dat nou precies op?’ 

Dat weet ik nog niet. Plezier heel veel, in euro’s nog niet. Want daar moeten we het nog over hebben. Ik heb al wel de toezegging dat ik er financieel behoorlijk op vooruit zal gaan en ik heb er ook vertrouwen in dat dat gaat gebeuren. Ik heb een erg goede band met m’n manager / collega. Zodra ik het weet, laat ik het jullie weten.

 

Eindelijk weer bloggen

Doordat ik m’n hand lange tijd in het verband had zitten, was bloggen moeilijk. Ik ben van de generatie die blind met 10 vingers typt, dan voelt typen met 1 vinger al aan als ongelooflijk traag. Dat was bij mij dus het geval de afgelopen weken, en daarom heb ik niet geblogd.

Gelukkig kan ik ondertussen weer aardig typen, het gaat nog niet zo snel als voorheen, maar het tempo ligt al weer een stuk hoger. Daarom kun je dus de komende tijd eindelijk weer wat blogs van mij verwachten! 🙂

Het is overigens wel behelpen met 1 hand moet ik zeggen, en dan had ik nog het geluk dat m’n goede hand niet in het verband zat ook. De dingen die het moeilijkst waren heb ik maar even opgesomd voor jullie (kun je ook even lachen):

  • Je veters strikken! Hoe vaak ik het ook heb geprobeerd, het lukte me niet haha.
  • Je goede onderarm wassen! Probeer maar eens je onderarm te wassen terwijl je alleen de hand die aan die arm vast zit mag gebruiken.
  • Het dichtdoen van je jas. 5 minuten stuntelen, een deel tussen je benen knijpen en tegelijkertijd met een hand je rits dicht doen is vrij dramatisch. Vooral als een groepje mensen staat te kijken haha.
  •  Knopen dichtdoen.. zie hierboven. Al word je hier snel handiger in. De eerste dagen duurde ieder toiletbezoek in ieder geval een paar minuten langer hierdoor!

Gelukkig ben je inventiever dan je denkt en word je overal steeds sneller en makkelijker in 🙂

 

Nieuwe functie?

Op mijn werk is een flinke reorganisatie bezig. Meestal is dit negatief, alleen in ons geval positief. Waar een aantal jaren terug er een flinke centralisatiegolf door het bedrijf heeft gewoedt, is men er toch achter gekomen dat dat niet werkt. En dat betekent dat het werk weer onze kant op komt!

En laat dat nou net eens positief nieuws voor mij zijn, want ik zat eigenlijk een beetje op een dood spoor. Vond m’n werk niet heel uitdagend meer, veel van hetzelfde. Had ook het gevoel niet erkend te worden voor wat ik allemaal deed en het bedrijf werd me veel te bureaucratisch. Ik was zelfs al eens op zoek gegaan naar een andere functie.

Tot gisteren. Een erg leuk gesprek met mijn leidinggevende, waarbij hij mij vroeg om te gaan kiezen wat ik wilde. Ik heb twee opties, allebei een flinke stap omhoog in verantwoordelijkheid. En vermoedelijk ook in salaris (wat hopelijk dan een flinke boost aan m’n savingsrate kan geven). Al vind ik salaris niet eens heel erg belangrijk, ook nu kom ik al makkelijk rond.

Een van de opties is het helemaal opnieuw opzetten van een afdeling, waarbij ik zelf volledige verantwoordelijkheid krijg voor deze afdeling met ongeveer rond de 10 collega’s aan wie ik leiding mag gaan geven. Of doorgaan in mijn huidige rol, maar dan met meer verantwoordelijkheid.

Het werk in optie twee vind ik inhoudelijk interessanter, maar is minder afwisselend. En dat vind ik altijd een belangrijk onderdeel van hoe ik werk. Zo veel mogelijk afwisseling en zo veel mogelijk projecten is wat ik leuk vind.

Optie één is qua werktaken minder interessant, maar het opnieuw opzetten van een afdeling en van nul beginnen is voor mij wel een erg interessant project. In deze functie zal ik ook veel meer contact hebben met allerlei externe partijen en raak je veel onderwerpen buiten de business. En het volledig zelf hiervoor verantwoordelijk zijn is ook iets wat ik erg leuk vind, eindelijk een beetje m’n eigen toko runnen.

Ik weet dus nog niet precies wat ik ga kiezen. Jullie nog tips hoe ik deze keuze kan maken?

Een carrière als ladder

Een mooi artikel over de mallemolen waar we allemaal in zitten, van mijn favoriete krant: Een carrière als ladder.

Dit artikel beschrijft heel mooi hoe we zaken die niet echt belangrijk zijn in het leven steeds belangrijker gaan vinden, als je niet vast houdt aan wat je echt belangrijk vindt. Ook ik moet daarvoor waken, in mijn drang om FO te worden vind ik het verdienen van veel geld en veel hiervan overhouden belangrijk. Daarvoor maak ik veel (over)uren op mijn werk, wat botst met de dingen die ik belangrijk vind.

Maar toch heeft dit artikel me aan het denken gezet. Want is het werk wat ik doe nou zinloos? Wat houdt mijn werk nou eigenlijk in?

Best moeilijke vragen, die me ook wel eens aan het twijfelen maken over wat ik doe. Blijkbaar ben ik wel goed in wat ik doe, anders ging het niet zo hard met m’n carrière. Maar voeg ik echt waarde toe? Door de hele dag rapportages te maken en te kijken hoe het nog beter kan? Ik maak zelf namelijk nooit echt wat, in mijn ogen dan. Nooit iets concreets in ieder geval. Ik bedenk wel heel veel dingen, maar echt iets maken doe ik nooit. Nog nooit heb ik een machine gebouwd, of een super werkend software systeem. Die rapportages heb ik soms ook maar het idee van dat ze in de mailbox en als ‘read’ worden gemarkeerd.. Het zoveelste gesprek over die paar euro’s, terwijl er al genoeg verdiend wordt.

Moeilijke vragen dus. Maar voor mij wel reden om dingen te gaan doen. Zo merk ik dat ik het samenwerken met software-ontwikkelaars erg leuk vindt, maar niet alleen het samenwerken. Ook het ontwikkelen wat zij doen vind ik interessant. Daarom denk ik dat ik maar eens een cursus programmeren ga volgen. Misschien dat ik dan eindelijk eens echt iets kan bouwen, wat het leven van mensen kan veranderen.. Ook al is het maar op de computer.

Trend naar tinyhouses zorgt voor groei bij opslagbedrijven

En dat is iets wat ik niet snap. Gisteren las ik een artikel op het FD dat er, door de trend van kleiner wonen een groei is van opslag buitenshuis.

In het artikel wordt namelijk  gesteld dat een grote woning niet meer van deze tijd is. Dat is logisch, deze trend zie je namelijk ook met de opkomst van tinyhouses, minimalisme en meer van dit soort zaken.

Alleen dan snap ik niet wat het verband is met de groei van de opslag buitenshuis. Want slaan mensen dan wat ze eerst binnenshuis opsloegen, nu buitenshuis op? Dan kun je toch net zo goed een huis nemen wat 20 m² groter is? Is de bedoeling van kleiner wonen niet juist dat je minder spullen hebt in plaats van dezelfde hoeveelheid, maar dan op een externe locatie?

Een opslagruimte © Hollandse Hoogte

Als dat bij mij het geval zou zijn, dan zou ik een groter huis nemen. Kan ik in ieder geval makkelijk bij m’n spullen en hoef ik er niet voor op en neer met de auto (want vermoedelijk zijn het vaak grote spullen die extern worden opgeslagen). Volgens mij heeft het dus geen enkele zin om kleiner te gaan wonen aan de ene kant, en aan de andere kant spullen in een opslagruimte op te slaan.

Ik ben benieuwd wie me dit verband kan uitleggen!

Wanneer is genoeg ook echt genoeg?

Naar aanleiding van een comment van Meergeldminderstress op mijn blog over de meneer die $ 428 miljoen cashte bij de overname van NXP, werd ik wel getriggerd om eens na te gaan denken over welke hoeveelheid ook daadwerkelijk genoeg is. Ligt die grens bij € 100.000? Of bij € 500.000? Of bij € 2.000.000? Of is dat niet te bepalen?
Als ik voor een ander spreek, vind ik dat ik niet kan bepalen wanneer genoeg ook daadwerkelijk genoeg is. Puur omdat ik niet in het leven en in de behoeften van een ander kan kijken. De een heeft hierbij genoeg aan de € 500.000 zoals hierboven genoemd, waar het leven voor een ander dan net begint. Behoeftes van een ander kan ik niet beoordelen en wil ik dan ook niet beoordelen. Mij zul je dus ook niet horen zeggen dat het bezitten van een miljard euro bijvoorbeeld veel te veel is voor een persoon. Wie weet houd diegene namelijk wel ontzettend van superjachten, dan kan dat bedrag wel eens gauw te weinig zijn namelijk ;).

Wanneer ik echter naar mezelf ga kijken, denk ik dat ik uit ga van de stelregel van 25 keer je jaaruitgaven. Stel dat ik nu € 20.000 uit geef in een jaar. Als ik alles zou doen wat ik zou willen doen zou dat geen € 20.000 zijn, maar vermoedelijk rond de € 60.000 tot € 75.000 per jaar. Dan zou ik namelijk niet maar een motor hebben, maar twee of misschien wel drie. Dan zou ik veel meer op reis zijn. Nog steeds wel kamperen, maar ook af en toe een luxe hotelletje tussendoor. En ook regelmatiger uit eten gaan dan ik nu doe, eten bij een goed restaurant geniet ik ontzettend van. En zo lopen de uitgaven dan al aardig op.

Als ik dan even aan het rekenen sla, zou dat moeten betekenen dat ik een renderend vermogen zou moeten hebben van tussen de € 1,5 miljoen en € 1,875 miljoen. Renderend vermogen, dus daarnaast ook een afbetaald huis zodat ik geen woonlasten heb. En aangezien m’n grootste droom is ooit buitenaf te wonen met een paar koeien, kan er nog wel een € 500.000 bij op. Dat betekent al een vermogen van bijna € 2,4 miljoen. En dan heb ik niet eens bijzondere wensen zoals een boot, bijzondere auto’s enzovoort!

Wat zou jij ongeveer nodig hebben aan vermogen om alles te kunnen doen wat je wilt?

Volgende beurscrash in aantocht?

Na de Brexit dip van het afgelopen jaar, is er volgens mij weer een grote beurscrash in aantocht. Al bleek de Brexit dip nog wel mee te vallen uiteindelijk.

De Deutsche Bank zit namelijk steeds dieper in de penarie volgens mij.

Afbeeldingsresultaat voor deutsche bank logo

Ze hebben namelijk (onder andere) de volgende problemen:

  • Een boete van € 14 miljard voor het verkopen van rommelhypotheken. Mocht deze boete doorgaan, dan betekent het dat hun kernvermogen (hun eigen vermogen vermeerdert met achtergestelde leningen en andere achtergestelde producten) naar 8% daalt. En dat is ver onder de limiet die gesteld worden.
  • En daarnaast lopen er nog meer onderzoeken die kunnen resulteren in flinke boetes, met name van de Amerikaanse autoriteiten.
  • Een blootstelling van bijna 47% van het balanstotaal aan ontzettend complexe producten, waar zij zelf wereldmarktleider in is. Deze producten zijn ontzettend moeilijk te verkopen en daarnaast moeilijk te waarderen. Concreet betekent dit, dat van 47% van de balans van Deutsche Bank moeilijk te zeggen is wat de waarde van hun assets. Mocht blijken dat deze assets allemaal gemiddeld gezien 10% minder waard zijn, dan kan dat betekenen dat het hele eigen vermogen van de bank in 1 keer afgewaardeerd wordt.
  • Een koersval van ruim 7% op de Amerikaanse beurs gisteravond, tot 20.00 uur, vanwege het bericht dat klanten bij hen weg aan het lopen zijn en minder vertrouwen in de bank krijgen.

Deutsche Bank is een ontzettend groot risico voor de financiële wereld en een faillissement kan er voor zorgen dat er een volgende systeemcrash ontstaat in de bankenwereld.

In het plaatje hierboven (© FD.nl) is te zien wat de verwevenheid is van Deutsche met de rest van de grote financiële instellingen. De rode bolletjes zijn een grote verwevenheid, de gele het minste. En daar staan nogal wat van de grootste banken in de wereld tussen, BoA, JP Morgan, BNP Paribas, Commerzbank, Santander.

Daarnaast heeft de bank een balanstotaal van 1600 miljard euro. En dat is de helft van wat Duitsland in een jaar draait aan BBP. 1 bedrijf heeft dus een balanstotaal (dat zijn bijvoorbeeld alle bezittingen die het bedrijf heeft of het eigen vermogen plus alle voorzieningen en schulden). Deutsche Bank is voor Duitsland dus too big to fail.

Wat kan er dan gebeuren om de bank in rustiger vaarwater te krijgen?

  1. Staatssteun van de Duitse regering. De Duitse regering ontkent dat ze hier aan werkt, maar omdat Deutsche zo groot is en een faillissement zo ontzettend veel impact op de Duitse economie kan hebben, kan ik me niet voorstellen dat de regering van Duitsland de bank failliet zal laten gaan. Een faillissement kan namelijk nog voor veel meer kosten zorgen dan staatssteun. Overigens hebben zowel Angela Merkel als de CEO van Deutsche bank gezegd dat dit totaal niet aan de orde is. Maar die verhalen kennen we van eerder in de crisis..
  2. Verkopen van bedrijfsonderdelen. Vandaag werd bekend dat ze al een onderdeel hebben verkocht voor 1,1 miljard. Daarnaast zouden ze nog meerdere bedrijfsonderdelen kunnen verkopen, wat er voor zou kunnen zorgen dat de liquiditeitspositie beter zal worden. Maar, al je tafelzilver verkopen betekent ook een risico voor de toekomst. Wanneer je al je winstgevende onderdelen moet verkopen, hou je de slechtst draaiende delen over en dat betekent geen goed vooruitzicht.
  3. Kapitaal ophalen op de beurs. Hiervan heeft de CEO van Deutsche gezegd dat dit niet gaat gebeuren, vermoedelijk om onrust te voorkomen.

Als laatste kan de bank natuurlijk ook in zijn geheel worden verkocht aan een gezonde financiële instelling. Maar, hiervoor zijn maar enkele banken zo groot dat ze dit risico kunnen lopen, zeker omdat er waarschijnlijk nog wel enkele lijken uit de kast zullen komen rollen dan.

Nog persoonlijke gevolgen voor iemand?

Al met al, spannende dagen. Zeker ook omdat een crash ook voor mijzelf persoonlijke gevolgen zou kunnen hebben:

  • Een daling van de beurzen. Dit is naast dat het jammer is dat m’n aandelen minder waard worden, natuurlijk ook een kans. Een flinke correctie betekent goedkoop inkopen.
  • Een instabiele financiële markt betekent dat banken elkaar niet meer zullen vertrouwen om daar geld te gaan stallen. Dat betekent dat ze meer geld bij de ECB gaan stallen en daar voor zullen gaan betalen. Daarom zullen ze het liever uitlenen en zullen de rentes op spaarrekeningen vermoedelijk nog verder gaan dalen, om maar niet te hoeven gaan betalen bij de ECB.
  • Onrust op de financiële markten zal veel impact gaan hebben op het dagelijkse leven. Een herhaling van 2008, 2009 en 2010 is mogelijk.

Wat vind ik er dan zelf van?

Moeilijk. Aan de ene kant denk ik, door staatssteun te verlenen leren die bankiers het ook nooit en zullen ze risico’s blijven nemen, maar nooit daarvoor gestraft wordt. Uiteindelijk draait de belastingbetaler hiervoor op. Maar, een faillissement van Deutsche Bank kan ook het begin zijn van een domino, banken zijn nog steeds ‘too big to fail’ en deze kosten kunnen nog veel hoger uitpakken dan het verlenen van staatssteun aan de bank. Ook omdat de banken die het meest verweven zijn met Deutsche, nou niet de meest stabiele banken zijn. Zo wil ook UniCredit al € 16 miljard ophalen met verkoop van onderdelen en een kapitaalemissie.

Een behoorlijk technisch verhaal dit, maar ik ben erg benieuwd hoe jullie hierover denken.

Moeilijke beslissing is genomen

Ik heb de knoop door gehakt. Ook mede naar aanleiding van jullie reacties op dit blog en naar aanleiding van afgelopen weekend. Want afgelopen weekend ben ik een weekend weg geweest met de motor. En daar tot de conclusie gekomen dat ik toch echt beter een andere motor kan nemen.

Mijn motor gaat dus in de verkoop! En alle bijbehorende spullen die ik in de loop der tijd heb aangeschaft als accessoires ook. Eerst de komende tijd even weer origineel maken, waarna hij in de verkoop kan.

Wat hoop ik aan de verkoop van mijn motor over te houden?

  • Verkoop motor: € 7 250
  • Verkoop aftermarket uitlaat: € 400
  • Verkoop bagagerekken: € 125
  • Verkoop crosslaarzen: € 175
  • Verkoop overige losse accessoires en onderdelen: € 50

Totaal zou me dit dus € 8 000 aan extra cash op moeten leveren. Maar, er zijn extra besparingen:

  • Verzekering: € 20 per maand
  • Motorrijtuigenbelasting: € 10 per maand

Omdat ik in de winter toch vrijwel nooit rij, ben ik van plan om pas rond maart weer een nieuwe motor te kopen. Deze winter ga ik dan benutten om eens een flink aantal proefritten te maken. Dit zou me dus nog eens 6 maanden x € 30 = € 180 schelen.

Totale extra cashflow voor de komende 6 maanden zonder motor is dus € 8 180. Maar, natuurlijk ga ik proberen er meer uit te halen.

Bedankt voor jullie adviezen!